Vandaag maar één activiteit, een uitstap naar het binnenland van IJsland, naar Landmannalaugar. Tot nu toe zijn we vooral op en rond Ringweg nr 1 gebleven, een weg helemaal rond het eiland, kort bij de kusten, 1332 km lang, helemaal geasfalteerd.
Dit is echter geen snelweg, hij ligt niet helemaal effen, de bruggen hebben maar één rijvak (Einbreid Brü) en wanneer je een heuveltop over moet zie je soms de tegenliggers niet (Blindhaed). Zo leren we hier nog wat IJslands. Maar als je van de ringweg afslaat, zit je al gauw op niet verharde wegen, en naar het binnenland toe zijn die meestal in heel slechte staat. Ze zijn genummerd als F***-wegen, bvb F210 of F225. Die zijn onberijdbaar voor gewone personenwagens en gewoon verboden voor huurwagens. Zelfs standaard 4WD is soms onvoldoende, je ziet hier allerlei versies van monstertrucks, met reuzewielen met banden met regelbare bandendruk.
Vandaar dat we niet zelf naar Landmannalaugur rijden maar beroep doen op een busdienst, het is bovendien eens comfortabel voor Anita’s chauffeur, zo’n dagje zonder dienst.
Landmannalaugar(betekenis: hete bronnen in het land van de mensen uit het gebied Land (een gebied rond de plaats Hella)) is een dal niet ver van de beruchte vulkaan Hekla. Het dal is bekend vanwege zijn ryolietgesteente, verouderd lipariet, op graniet lijkend vulkanisch stollingsgesteente met een felsische samenstelling, dat wil zeggen relatief veel silica (SiO2) en relatief weinig magnesium of ijzer bevattend. De omringende ryolietbergen zijn zeer kleurrijk: geel, rood, bruin en grijsgroen. Het lavaveld Laugahraun, dat in het dal uitkomt, bevat veel van het zeldzame obsidiaan, een zwart glasachtig gesteente dat ook wel vulkanisch glas wordt genoemd.
De hoofdkrater van die lava ligt op de helling van de roodgekleurde berg Brennisreinsalda. Van hieruit stroomde de zeer dikke lava in de 15de eeuw het dal in. Dit is heel duidelijk te zien van op de grote hoogte waar we vandaag wandelen.
Aan de rand van het lavaveld ligt een erg drukke camping waar tientallen avonturiers, vooral jongeren hun tentje opzetten. Er staan 2 oude Amerikaanse schoolbussen die als café en campingwinkel dienstdoen.
Wij kiezen voor de Sudurnamur wandeling, in ongeveer 4 uur te wandelen, slechts 8,5 km maar met 300 m klimwerk langs zeer steile stukken. Je bereikt een top, daalt wat af en krijgt een nieuwe voorgeschoteld, de ene na de andere. Je loopt over een soort kam, als maar hoger en de uitzichten worden steeds maar adembenemender. Een van de mooiste wandelingen die we ooit gelopen hebben.
Een ongelooflijk mooi decor, 360 graden rond, en elke oogopslag is een kalenderfoto. We zien het gestold lavaveld uit de kratermond stromen, het dal in lopen, en de grote alluviale vlakte van een gletsjer rivier dwarsen. De ryolietbergen tonen alle denkbare en ondenkbare kleuren. Beneden in de riviervlakte krijgen we nog groene weiden met grote perken wollegras er boven op. Een heel stevige wandeling, met steile klimmen en slipperige afdalingen, maar je wordt er ruim voor beloond.
Aan de voet van het lavaveld ontspringen hete en koude bronnen. Vooral de hete bronnen interesseren ons. Er lopen enkele dampende riviertjes in een wat grotere beek, en uit de bodem zien we gasbubbels opstijgen. Een echt geothermisch natuurbad. Op een klein platform kan je met een ondermaats minimum van privacy je zwembroek aantrekken. We negeren even het bordje dat er schistosomen larven in het water kunnen zitten die zwemmersjeuk kunnen veroorzaken, de verleiding is te groot. We gaan zalig liggen weken in die natuur-jacuzzi en relaxen na de toch wel pittige inspanning. Veel meer kan ik hier niet over vertellen, ik laat de foto’s de rest doen.
IJsland Rond 