IJsland Rond

Het weer ziet er niet al te best uit vanmorgen, mistig en somber, druilerige motregen, kil, maar dat kan de pret niet drukken. We hebben geen echt outdoor programma vandaag. Ons wacht een lange trip naar Zuid-IJsland, naar de kreeftenhaven Höfn.

In vogelvlucht 120 km, maar langs de weg zullen het er meer dan het dubbel zijn : door een vallei afdalen naar Reydafjordur, via een 6 km lange tunnel naar Fáskrüdsfjördur en dan als met een traceerpen de contouren van alle fjorden volgen tot Höfn.

Maar het alternatief, via het binnenland recht naar het zuiden rijden, is nog minder aantrekkelijk : een flink stuk onverharde weg in slechte staat over de hoge Oxi pas. Het wordt dus de fjorden-rollercoaster. We rijden langs een kustweg, langs het water, aan de voet van de kliffen. Eens de lucht een beetje opentrekt krijgen we wel ongelooflijke mooie uitzichten, de wolkenformaties zijn al even spectaculair als het landschap zelf.

We passeren Fáskrüdfjördur, tussen 1880 en 1935 een soort Franse enclave doordat hier Franse vissers aan land kwamen. Djüpivogur is nog een vissersplaatsje, dat al sinds de 12de eeuw een handelspost was. In het oudste gebouw van de stad, Langabúd, een café annex museum voor de plaatselijke historie, nemen we een koffie met weeral een stukje skyr-taart met bosbessen. Even buiten het dorp heeft een lokale kunstenaar tientallen grote eieren op sokkels geplaatst.

Gek idee, maar het heeft iets. We zetten onze fjorden-carrousel verder. Wanneer we Höfn naderen krijgen we in de verte de uitlopers van de Vatnajökull te zien, de grootste gletsjer van Europa, onze speeltuin voor de volgende dagen.

Höfn zelf, maar 2100 inwoners klein, is een vissershaventje, er wordt met redelijk grote boten, grootschalig op langoustines gevist, de noorse kreeften. Dat wordt dus een must voor vanavond. We maken nog een rustige natuurwandeling langs de kust. Prachtige flora en tientallen watervogels. Ik roep de hulp in van Maastrichtse vogelaars om te helpen determineren.

En dan naar het Pakkhùs voor kreeft met prosecco. Het restaurantje in de haven is blijkbaar een voormalig pakhuis. Zelfs het meubilair is gemaakt van oude kratten en kisten. In onze tafel zit, believe it or not, een plank van een fruitkist uit Sint-Truiden, België. Het telefoonnummer erbij is een 011 nummer met vijf cijfers, anders zou ik de fruitboer gebeld hebben.

Al bij al een rustige dag, weinig beleefd, genoten met de ogen, even rustig in afwachting van wat komen gaat op en rond de Vatnajökull. We hebben een zeer druk programma morgen.