IJsland Rond

We laten vandaag het Myvatn meer met zijn muggen achter en trekken naar het oosten van IJsland, een plek die niet zo veel toeristen aandoen. De meesten  blijven in de buurt van Reykjavik, Snaeffelsnes schiereiland en het zuiden tot aan de Vatnajökull. Het warmt snel op tot zo’n 22-23 graden.

Om onze geothermische ervaring hier compleet te maken moeten we nog een stop maken, even buiten Reykjahlid, Hvérir/Námaskard. Vlaknaast de Ringweg ligt een uitgestrekt, kleurrijk solfatorenveld met kokende modderpoelen en dampende zwavelbronnen. Wat gebeurt er? Hier bij de uitlopers van het Krafla systeem ligt de magma niet zo diep, ongeveer 3000 meter en op 1000 m diepte heersen temperaturen van rond de 200 graden. Het regenwater dat door het poreuze gesteente doorsijpelt wordt opgewarmd tot stoom die terug naar de oppervlakte komt door spleten en gaten. Op zijn weg naar boven neemt de stoom fumarole gassen mee zoals waterstofsulfide dat voor de penetrante zwavelgeur zorgt. We hebben die geur ook waargenomen in de thermische baden en bij de krachtcentrale. Naast de zwavel zet zich ook een mengsel van silicaat en gips vast rond de fumarole-mond. De fumarole gassen die door de oppervlaktepoelen naar boven komen vormen zwavelzuur en maken de poelen zo zuur dat lavastenen en grind oplossen en dat vormt de blauwgrijze kolkende modderpoelen. Voeg bij al die kleuren nog het roestbruine en oker van de aarde, het zwart van de verse lava, het blauw van de lucht en het groen van de begroeiing in de omgeving en je hebt een compleet schilderspalet. Je kan aan je kunstwerk beginnen, liefst non-figuratief, ruwe penseelstreken en ronde vormen in gedachte houden. Zeer kleurrijk allemaal, fotogeniek aangevuld met een soundtrack, de gassen ontsnappen met een soort geraas, het water bruist, de modderpoelen borrelen en modderspatten vliegen in het rond. Boven de fumarolemonden zie je de hete lucht trillen. De grond onder je voeten voelt zacht aan en warm, je durft niet te stampvoeten. Wat trekt mensen aan naar dit soort plekken. Als moeder aarde hier echt los barst zijn al de bezoekers hier reddeloos verloren. Een foto zegt meer dan 1000 woorden, daarom deze korte diamontage.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Een lange eenzame weg, meestal door een ruige, eenzame steenwoestijn, met schaarse begroeiing, later door een heuvelachtig hoogland.

Om de eentonigheid te breken nemen we een onverharde afslag naar Mödrudalur voor een elfuurtje, kopje koffie met iets bij. Boer Jón Stefánsson heeft bij zijn hoeve een eigen kerkje gebouwd, en de doening verder uitgebreid met een gezellige koffiebar, een arts en krafts shop, een camping en een guesthouse. Een klein dorpje helemaal in Noorse longhouse stijl, maar ongelooflijk idyllisch en rustig. Alleen was de terrasgeit er bijna met mijn stukje cake vandoor, hij had mij met zijn gevlei helemaal afgeleid.

Helemaal in de ban van dit landelijke plekje kiezen we verder voor de aardeweg en die valt toch weer erg lang.

60 km voor Egilsstadir rijden we tegen een witte muur, onverwacht, dichte mist, de temperatuur gaat naar 10 graden. Geen verrassing, zegt onze gastheer, daar zitten wij hier in het oosten dikwijls mee. Als suggesties voor een uitstap raadt hij het bos bij Hallorlsstadur aan (voor ons te on-IJslands) of het belevingsdomein Wilderness Center (voor ons te hoog Disney-gehalte), het plaatsje Seydisfjördur raadt hij af bij dit weer. We vergeten te vragen waarom. Op weg er naar toe we rijden terug de dikke mist maar nu op een slingerende, hoge bergpas, je ziet nauwelijks de boorden van de weg of de wegmarkering. Mijn co-rijder zit op het puntje van haar stoel en zegt schietgebedjes. Maar Seydisfjördur is het mooiste plaatsje dat we hier gezien hebben. Kleurrijke huisjes liggen rond een baai, die met de fjord in verbinding staat. In het beeldige kerkje worden allerhande concerten georganiseerd, alleen vandaag niet. Door de dichte mist krijgen we het gevoel dat we van de buitenwereld afgesneden zijn. Stel je nu voor dat de pas afgesloten is door een sneeuwstorm, en dat hier een lijk uit de fjord gevist wordt, net nu de ferry uit Denemarken in de haven ligt. Beklemmend niet? Laat dat nu juist het intrige zijn van mijn favoriete TV reeks Trapped. Inderdaad ook Seydisfjördur was een prominente filmlocatie van die reeks.

Het stadje toont een eigenaardige mix van wat leegstand en verval, maar anderzijds ook wat hips, kunstenaars, coole barretjes en wat chique, het gereformeerde kerkje en de opgekalefaterde guesthouses.

We missen dan het concert in het kerkje, maar in ons hotel zingt de gastheer/eigenaar enkele IJslandse volksliedjes na het avondmaal. IJsland verrast altijd.