IJsland Rond

We verlaten Reykjanes schiereiland en rijden noordwaarts langs de kust van West-IJsland. Reykjavik laten we links liggen, dat is voor later. De lavavlakte maakt plaats voor mooi groen weiland, met veel bloemen. Hier en daar grazen wat schapen, maar vooral kleine kuddes gedrongen IJslandse paardjes.

We willen naar Thingvellir, een belangrijk plaatsje, opgenomen op de lijst van wereld erfgoed. Toen de Noorse settlers zich hier, volgens het sage-boek Ladnamabok, vanaf 874 kwamen vestigen, werden al dadelijk lokale raden (things) gevormd in de kolonisten gemeenschappen. En toen de bevolking toenam werd de nood aangevoeld om een overkoepelende vergadering in te stellen, het Althing.  Deze assemblée was tegelijk een wetgevende instelling en een soort hooggerechtshof. Nieuwe wetten werden hier voorgelezen en bekrachtigd. Maar ook werden misdadigers veroordeeld en terechtgesteld. Vooral de minder begoeden moesten het vaak ontgelden. In het boek ‘De klok van Ijsland’ las ik hoe iemand een lange gevangenisstraf moest uitzitten voor de diefstal van een eindje koord, of een zware geseling kreeg voor diefstal van een vislijn. Ophanging gold als een milde straf voor dieven. Voor zwaardere feiten volgde de brandstapel of verdrinking voor vrouwen. Ook in de kloof van Thingvellir werden heel wat vrouwen verdronken, hun namen staan hier op een bordje. Thingvellir werd als plaats voor het Althing gekozen omwille van zijn centrale ligging, de aanwezigheid van brandhout en de goede graasweiden en beschikbaarheid van water langs de Oxara rivier.

De kloof bij Thingvellir is de breuklijn van het Euraziatische en het Amerikaanse continent, hier raken de twee tectonische platen elkaar, ze vormen de Midatlantische rug. De breuklijn is hier goed te zien, verschillende breuken snijden door het landschap, in sommige lopen zijarmen van de Oxara rivier. In 1015 n.Chr., kort na de kerstening van de Noormannen, liet Olaf de Heilige, koning van Noorwegen hier een kerkje bouwen. Hij leverde timmerhout en een kerkklok. Op dezelfde plaats staat nu een kerkje dat in 1859 werd gebouwd. Maar dit is vooral een hele mooie plek, de kloven, de groene weiden, de waterloopjes en watervallen, het uitzicht, alles lieflijk mooi.

We trekken verder noordelijk naar Borgarnes, aan het begin van het schiereiland Snaeffelnes, waar we vandaag logeren. Maar we hebben nog eerst een afspraak in een gletsjer, jawel, into the glacier. Vanuit Dusafell worden we met een robuuste bus naar base camp gebracht.

Daar wordt de uitrusting aangevuld, waterdichte hoge schoenen en een oliejekker. De een soort monstertruck, een omgebouwde raketlanceertruck die de NAVO militairen hier achterlieten, rijden we Langjokull op, de tweede grootste gletsjer in IJsland. 55 km lang, 2,5 km breed en 500 m dik. Een kanjer, maar hij heeft wél te lijden van de klimaatverandering, hij trekt 20 m per jaar terug. Tegen 2065 zou hij zo goed als verdwenen zijn. 8 jaar geleden is men hier een tunnel beginnen graven, tot 25 m onder de oppervlakte van de gletsjer, zo’n 500 m lang en daar gaan wij nu binnen. Eerst worden we voorzien van crampons om ons overeind te houden. In het eerste stuk regent het flink binnen.

Het water sijpelt door het ijs en dat vormt eigenlijk een fikse regenbui, ijskoud. Maar gaandeweg wordt het droger. Die weirdo’s hebben hier beneden een kapel uitgehakt, waar af en toe een dienst wordt gehouden en nog grotere weirdo’s komen hier trouwen. Ieder zijn ding. We zien onderweg gletsjer moulins, dat zijn een soort kurkentrekkers waardoor het water zich een weg baant naar de bodem van de gletsjer, crevasses die we nu van beneden kunnen zien, waterpoelen die nooit bevriezen. Een spectaculaire omgeving, die baadt in een feeëriek blauw licht. Maar na anderhalf uur rondstrompelen onder dat ijs komen sommigen verkleumd of kletsnat boven.

Blij dit gezien te hebben, maar nog blijer terug de zon te zien. Onder spectaculaire luchten, nooit geziene wolkenformaties, in een gouden avondzon rijden we naar huis, naar Aksu Husin.